Gdy Boeing 787 Dreamliner wszedł do służby w All Nippon Airways w 2011 roku, pozwolił liniom lotniczym obsługiwać trasy długodystansowe, które były zbyt cienkie, by zapełnić jumbo jeta. Sztuczka polegała na przewożeniu mniejszej, a nie większej liczby pasażerów — i spalaniu przy tym o jakąś jedną piątą mniej paliwa.

Plastikowy samolot, który na nowo nakreślił mapy tras

787 był pierwszym samolotem pasażerskim zbudowanym głównie z kompozytu z włókna węglowego, a nie z aluminium. Mniej więcej połowa jego konstrukcji pod względem masy to tworzywo wzmacniane włóknem węglowym, które jest lżejsze od metalu i nie koroduje ani nie ulega zmęczeniu w ten sam sposób. Boeing wykorzystał to, by obniżyć zużycie paliwa o około 20 procent w porównaniu z zastępowanym przez niego 767 oraz by utrzymywać w kabinie ciśnienie odpowiadające niższej wysokości (około 6000 stóp zamiast typowych 8000) przy większej wilgotności — dlatego pasażerowie zwykle czują się mniej wyczerpani po długim locie.

Wartością strategiczną był zasięg bez nadmiaru gabarytów. 787-8 lata na dystansie około 13 600 kilometrów, czyli wystarczająco daleko dla niemal każdego międzykontynentalnego połączenia, mieszcząc przy tym około 240 osób zamiast ponad 400 jak w 747. To pozwoliło przewoźnikom otwierać trasy „długie i cienkie”, czyli połączenia między miastami, na które jest realny popyt, ale nie aż taki, by codziennie zapełnić jumbo jeta. Linie wykorzystywały ten typ do bezpośrednich rejsów między drugorzędnymi miastami z pominięciem przesiadki w klasycznym hubie — i właśnie tak trasa taka jak Perth–Londyn bez międzylądowania stała się później w programie opłacalna.

Boeing mocno postawił na tę ideę połączeń bezpośrednich. Airbus obstawił odwrotnie — na 500-miejscowego A380 kanalizującego ruch przez garstkę megahubów. Książki zamówień rozstrzygnęły spór. 787 sprzedał się w tysiącach egzemplarzy, podczas gdy produkcję A380 zamknięto w 2021 roku. Debiut Dreamlinera nie przebiegł jednak gładko. Pożary akumulatorów litowo-jonowych uziemiły całą światową flotę na kilka miesięcy na początku 2013 roku, zanim przeprojektowanie pozwoliło jej znów wzbić się w powietrze.

Jak to działa w SkyChart

W SkyChart tym samolotem jest Bering 787-8. Staje się dostępny w 2011 roku — z zasięgiem 13 620 km, 240 miejscami, prędkością przelotową 900 km/h i ceną 50 milionów dolarów — i pozostaje w służbie do 2041 roku. Zanim się pojawi w kampanii, prawdopodobnie spędziłeś lata, obsługując swoje trasy magistralne maszynami klasy 747 — czterysta miejsc na egzemplarz — i patrząc, jak współczynnik wypełnienia wiotczeje na wszystkim, co nie jest topowym połączeniem między hubami.

787 zmienia to, które trasy warto otwierać. Przy 139 000 możliwych połączeń między miastami w grze, rozłożonych na 528 miast, większość mapy to długodystansowe trasy o średnim popycie — czyli dokładnie taki ruch, którego jumbo nie jest w stanie rentownie zapełnić. Szerokokadłubowiec na 240 miejsc, który przekracza ocean i wciąż na siebie zarabia przy 70-procentowym wypełnieniu, jest stworzony do tej części mapy. Możesz bezpośrednio połączyć dwa miasta drugiego rzędu, zgarnąć premiową stawkę za rejs bezpośredni i odebrać rywalowi pasażera przesiadkowego, na którego liczył.

Resetuje też planowanie floty względem 164 samolotów w katalogu. Tam gdzie wcześniejsza era szerokokadłubowców wymuszała kompromis między zasięgiem a ekonomiką operacyjną, 787 daje ci jedno i drugie w jednym płatowcu — więc przestajesz dobierać trasy do samolotu, a zaczynasz kupować samolot pod trasę. To właśnie ta zmiana, którą prawdziwy Dreamliner wymusił na branży lotniczej, ściśnięta do decyzji, którą podejmujesz w jedno popołudnie.

Co to oznacza dla twojej floty

Gdy 787 się odblokuje, wróć do sieci, którą już zbudowałeś, i poszukaj połączeń, które odrzuciłeś, bo twój jedyny samolot dalekiego zasięgu był zbyt duży, by go zapełnić. Miasta o wysokiej wartości ekonomicznej lub atrakcyjności turystycznej, ale tylko umiarkowanej populacji to złoty środek — z popytem premium wystarczającym, by zapełnić Dreamlinera, lecz nie na tyle dużym, by uzasadnić jumbo jeta. Zakup jednego 787 i otwarcie trzech cienkich tras długodystansowych zwykle przebije dostawienie kolejnego 747 do magistrali, która jest już nasycona. Ponieważ ten typ służy w grze do 2041 roku, kotwiczy trzy dekady twojego planu floty, więc trasy, które dziś nim zasiejesz, będą się opłacać długo po tym, jak nowość zblednie.

Dodaj SkyChart do listy życzeń na Steam

SkyChart: Airline Executive to rozbudowana symulacja zarządzania liniami lotniczymi obejmująca 90 lat historii lotnictwa — od łodzi latających z 1930 roku po nowoczesną erę odrzutowców. To duchowy następca Aerobiz, na którego fani czekali 30 lat.

→ Dodaj SkyChart do listy życzeń na Steam

Albo zagraj w wersję alpha na itch.io już teraz.